Historia Evertonu
- Początki (1878-1888)
- Okres przed I wojną światową (1888-1915)
- Okres międzywojenny (1915-1939)
- Chude lata po wojnie (1945-1961)
- Powrót na szczyt (1961-1973)
- Jałowe lata 70-te (1973-1981)
- Era Kendalla (1981-1987)
- Od szczytu do dna (1987-1994)
- Era Royle'a (1994-1997)
- Na przełomie tysiącleci (1997-2002)
- Era Moyesa (2002- )
Okres międzywojenny
Po I wojnie światowej Evertonowi nie wiodło się już tak dobrze. W 1925 roku nowo wybrany prezes, William Cuff, zaproponował ściągnięcie na Goodison Park napastnika Tranmere Rovers, 18-letniego Billy'ego 'Dixie' Deana. W swoim pierwszym sezonie na Goodison Park w 38 spotkaniach strzelił 32 bramki, w kolejnym w 27 meczach 21 trafień. Stał się on najlepszym strzelcem w historii ligi angielskiej, oraz legendą już za czasów swych występów. Jego kariera mogła się jednak zakończyć, zanim się tak naprawdę rozpoczęła, gdyż Dixie 10 czerwca 1926 uległ poważnemu wypadkowi motocyklowemu. Doznał obrażeń głowy, które zagrażały jego życiu. Przez 36 godzin znajdował się w śpiączce, jednak później w niesamowicie krótkim czasie udało mu się wrócić do sportu. Zaledwie 2 miesiące po wypadku strzelił gola w meczu rezerw.
Dixie Dean był bez wątpienia kluczową postacią w sezonie 1927/28, kiedy to strzelając oszałamiającą liczbę 60 goli poprowadził Everton do mistrzostwa kraju. Jest to do dziś niepobity rekord ligi. Przed ostatnim spotkaniem z Arsenalem Dixie potrzebował 3 goli, by wyprzedzić wtedy najskuteczniejszego George'a Camsella z Middlesbrough. Po pierwszych 10 minutach miał już na koncie 2 trafienia, jednak mimo 60 tysięcy widzów na stadionie przez kolejne 72 minuty nie był w stanie wpisać się do historii. Nadeszła jednak 82 minuta, gdy udało się w końcu trafić do siatki po dośrodkowaniu z rzutu rożnego. Całe Goodison Park wybuchło radością, feta nie ustała nawet wtedy, gdy Arsenal wyrównał w końcówce spotkania. W sumie w 433 spotkaniach w niebieskich barwach, Dean strzelił 383 gole, zaledwie 18 razy wystąpił w barwach Anglii strzelając z równą skutecznością 16 bramek.
Dwa sezony później Everton zaskoczył jednak wszystkich. Zaskoczył, i to jak najnegatywniej tylko można. Niedawni mistrzowie kraju spadli po raz pierwszy w historii do Second Division, gdzie grali przez jeden sezon. Wszystko szybko wróciło jednak do normy, gdyż 128 bramek strzelonych w sezonie(absolutny rekord Evertonu) pozwoliło powrócić do najwyższej klasy rozgrywkowej. Ponowne występy w First Division zakończyły się czwartym mistrzostwem kraju, Dixie Dean w sezonie 1931/32 znów był najlepszym strzelcem z 45 golami. 24. rok występów dla The Toffees zanotował bramkarz Ted Sagar, chociaż z powodu wojny rozegrał 'tylko' 463 mecze.
Mistrzowie z roku 1932
W 1933 roku Everton pokonał na Wembley Manchester City 3-0 po golach Steina, Deana i Dunna, wygrywając po raz drugi FA Cup. W spotkaniu tym po raz pierwszy piłkarze wystąpili z numerami na koszulkach, Everton od 1 do 11, a Manchetser od 12 do 22. Dixie Dean został też wtedy pierwszą klubową '9'. W sezonie tym zadebiutował też najmłodszy gracz w historii ligi, Albert Geldard, który podczas konfrontacji z Bradford miał zaledwie 15 lat i 156 dni.
Tak jak przed I wojną światową, tak samo przed II Everton wywalczył krajowe mistrzostwo w sezonie 1938/39. Tym razem pozostało ono na Goodison Park na 8 lat, lecz potem ponownie zostało przekazane do lokalnego rywala. Rok przed ostatnim przedwojennym sezonem, kończącego powoli karierę Dixiego zaczął zastępować pozyskany z Burnley, 17-letni Tommy Lawton. Wszyscy obawiali się o to, co stanie się gdy zabraknie Dixiego, który po sezonie 1936/37 odszedł do Notts County. Lecz Lawton wyrósł również na znakomitego napastnika(warto wspomnieć, że podczas 3 lat grania dla szkolnej ekipy strzelił on 570!!! bramek), w mistrzowskim roku zaliczył 34 trafienia. Prócz Lawtona, jedną z największych gwiazd Evertonu przed II wojną był Joe Mercer, znakomity pomocnik, który był też podporą reprezentacji Anglii.
Mistrzowie z roku 1939