Everton Football Club to jeden z najlepszych angielskich zespołów, z długą i bogatą historią. Spośród 107 rozegranych do tej pory sezonów od momentu założenia ligi w Anglii, Everton aż 103 spędził w najwyższej klasie rozgrywkowej. Gdyby przez cały ten okres przyznawano 3 punkty za zwycięstwo i 1 za remis, to przez całą historię ligowych rozgrywek jedynie lokalny rywal, Liverpool, miałby na koncie więcej punktów w utworzonej w ten sposób tabeli.
Wybierz okres:
- Początki (1878-1888)
- Okres przed I wojną światową (1888-1915)
- Okres międzywojenny (1915-1939)
- Chude lata po wojnie (1945-1961)
- Powrót na szczyt (1961-1973)
- Jałowe lata 70-te (1973-1981)
- Era Kendalla (1981-1987)
- Od szczytu do dna (1987-1994)
- Era Royle'a (1994-1997)
- Na przełomie tysiącleci (1997-2002)
- Era Moyesa (2002- )
Chude lata po wojnieZespół Evertonu, który przed wojną zdobył mistrzostwo był jedną z silniejszych ekip w historii klubu z Goodison Park. Niestety przerwa związana z wojną spowodowała kryzys, który przetrwał do lat 60-tych. Świetnie zapowiadający się Tommy Lawton w powojennym sezonie znów przywdział niebieską koszulkę, ale Chelsea. Zwiedził on jeszcze kilka zespołów w Anglii, jednak to co najlepsze, spotkało go podczas ostatniego sezonu w Evertonie, z którego odejścia po zakończeniu kariery chyba najbardziej żałował.
Z klubu odszedł także Joe Mercer, który popadł w ostry konflikt z menadżerem The Toffees i w 1946 roku odszedł do Arsenalu, z którym wywalczył mistrzostwo Anglii i puchar FA Cup. Jako trener wprowadził też do First Division Manchester City, z którym później sięgnął też po mistrzostwo kraju. Człowiekiem o którym warto wspomnieć był Harry Cooke, trener, fizjoterapeuta i swego rodzaju ojciec dla wszystkich zawodników Evertonu, który całe swe życie spędził z klubem z Goodison Park.
Lata 40-te i 50-te to chyba najgorszy okres w historii Evertonu. Po sezonie 1950/51 The Toffees spadli, po raz drugi i ostatni w dziejach, do Second Division, gdzie tym razem spędzili 3 sezony. Powrót do elity udało się wywalczyć w sezonie 1953/54, gdy The Toffees po ostatnim meczu, wygranym 4-0 z Oldham, zapewnili sobie drugie miejsce na koniec rozgrywek. Główny udział w powrocie na pierwszoligowe boiska mieli John-Willie Parker i Dave Hickson, którzy w sumie strzelili 56 bramek.
Mimo słabszego okresu, The Toffees stać było na kilka lepszych momentów, jak na przykład pokonanie w półfinale FA Cup w 1953 roku Manchesteru United 2-1 po jednym z goli Dave'a Hicksona, jednego z ulubieńców kibiców.. Finał to jednak porażka 4-3 z Boltonem, który po pierwszej połowie prowadził już 4-0. W 1953 roku zakończył też karierę Ted Sagar, zawodnik, któr był rekordzistą pod względem ilości lat spędzonych w jednym klubie, dla The Toffees grał przez 24 lata. W tym okresie wyróżnić również trzeba Tommy'ego Eglingtona, który zaliczył 394 występy w niebieskich barwach, oraz długoletniego kapitana The Toffees, Petera Farella, który rozegrał 422 mecze ligowe dla Evertonu.