Everton Football Club to jeden z najlepszych angielskich zespołów, z długą i bogatą historią. Spośród 107 rozegranych do tej pory sezonów od momentu założenia ligi w Anglii, Everton aż 103 spędził w najwyższej klasie rozgrywkowej. Gdyby przez cały ten okres przyznawano 3 punkty za zwycięstwo i 1 za remis, to przez całą historię ligowych rozgrywek jedynie lokalny rywal, Liverpool, miałby na koncie więcej punktów w utworzonej w ten sposób tabeli.

Wybierz okres:
- Początki (1878-1888)
- Okres przed I wojną światową (1888-1915)
- Okres międzywojenny (1915-1939)
- Chude lata po wojnie (1945-1961)
- Powrót na szczyt (1961-1973)
- Jałowe lata 70-te (1973-1981)
- Era Kendalla (1981-1987)
- Od szczytu do dna (1987-1994)
- Era Royle'a (1994-1997)
- Na przełomie tysiącleci (1997-2002)
- Era Moyesa (2002- )

Powrót na szczyt

Swoje miejsce w hierarchii angielskiej piłki Everton odzyskał w latach 60-tych, gdy prezesem został John Moores, bogaty człowiek, który był w stanie sfinansować nowych zawodników kupowanych na Goodison Park. Menadżerem został natomiast były zawodnik The Toffees Harry Catterick.

W sezonie 1962/63 w Anglii panowała jedna z najsroższych zim, która powodowała liczne odwoływania spotkań. Everton posiadał jednak nowinkę jak na tamte czasy, podgrzewaną murawę. Sezon ten zakończył się dla Evertonu wywalczeniem po 24 latach mistrzostwa Anglii, które udało się osiągnąć, po raz pierwszy w historii, nie przegrywając ani jednego spotkania na własnym terenie. Warto więc przybliżyć trochę ekipę, która przyczyniła się do powrotu na szczyt. Everton miał wtedy jedną z najsilniejszych linii defensywnych, gdzie znajdowali się bramkarz Gordon West, oraz obrońcy Alex Parker i Brian Labone, wychowanek klubu i jeden z najlepszych obrońców w historii. W ofensywie grali Jimmy Gabriel, Brin Harris, Tony Kay, Dennis Stevens, Billy Bingham i kupiony za małe pieniądze z Liverpoolu, Johnny Morrissey.

Dużo bramek strzelali również Roy Vernon i Alex "The Golden Vision" Young, którzy przyczynili się do awansu The Toffees do Pucharu Mistrzów. W pierwszej rundzie Everton trafił jednak na najlepszą wtedy ekipę, Inter Mediolan. Rywalizacja była zacięta, gdyż na Goodison Park padł bezbramkowy remis, lecz w rewanżu lepsi okazali się Neroazzurri, wygrywając na San Siro 1-0. W meczu tym debiut zaliczył 18-letni wychowanek klubu, Colin Harvey.

Wspomnieni wyżej zawodnicy walnie przyczynili się też do wywalczenia w 1966 roku pucharu FA Cup. W półfinale Everton pokonał 1-0 naszpikowany gwiazdami Manchester United, a w finale ograł Sheffield Wednesday. W meczu na Wembley nie wystąpił najdroższy wówczas zawodnik The Toffees, kupiony za 85 tysięcy funtów z Blackburn, Fred Pickering, za którego wystawiony został zupełnie nie znany Mike Trebilcock. Mecz finałowy rozpoczął się znakomicie da Sów, które wyszły na prowadzenie 2-0. Jednak znakomita druga połowa i 3 strzelone gole, 2 przez Trebilcocka i 1 przez Dereka Temple, dały upragnione zwycięstwo.

Zwycięzcy FA Cup z 1966 roku

W 1966 roku na angielskich boiskach rozgrywane były Mistrzostwa Świata, które zakończyły się zwycięstwem Lwów Albionu. W składzie Anglii znajdował się zawodnik The Toffees Ray Wilson. Jedną z głównych aren mundialu był stadion Goodison Park, na którym rozgrywany był m. in. półfinał. Pierwotnie miało to być spotkanie Anglia-Argentyna, jednak zostało ono przeniesione na Wembley. Największą gwiazdą wśród Anglików był Alan Ball, o którego biły się później wszystkie najlepsze kluby. Ostatecznie trafił on do Evertonu, za ogromną wtedy kwotę 110 tysięcy funtów. Rudowłosy, bramkostrzelny pomocnik szybko stał się idolem publiczności a Goodison Park.

W 1967 roku do klubu przybył z Preston Howard Kendall, co spowodowało, iż Everton miał chyba najlepszą pomoc w ligowej stawce, Ball-Harvey-Kendall. Rok 1968 przyniósł jednak spore rozczarowanie, gdyż po pokonaniu z półfinale FA Cup bardzo mocnego Leeds, The Toffees ulegli w finale West Bromwich Albion, zespołowi, który w lidze pokonali aż 6-2. Mecz na Wembley miał jednak zupełni inny scenariusz, gdyż West Bromwich dzielnie broniło się przez 90 minut by w dogrywce strzelić jedynego zwycięskiego gola.

Kolejny sezon przyniósł Evertonowi 3 miejsce w lidze, co spowodowało, iż The Toffees nie mogli wziąć udziału w Fair's Cup(odpowiednikowi obecnego Pucharu UEFA), gdyż Liverpool zajął w lidze 2 miejsce, a zgodnie z przepisami, nie mogły w nim wziąć udziału 2 zespoły z jednego miasta. W sezonie tym Everton miał kilku bramkostrzelnych zawodników, takich jak 19-letni Joe Royle-22 gole, Jimmy Husband-19 i Alan Ball-16. The Toffees dotarli również do półfinału FA Cup, ale tam ulegli 1-0 Manchesterowi City.

Sezon 1969/70 pokazał jednak do czego zdolna jest ekipa Cattericka. Super trio w pomocy, Ball-Harvey-Kendall, okazało się lepszy od jakże mocnego Leeds, które zakończyło swą passę 34 spotkań bez porażki przegrywając 3-2 na Goodison Park. Evertonow przytrafiła się wpadka w postaci przegranych 3-0 Derby a Goodison, które The Toffees powetowali sobie wygraną 2-0 na Anfield. W sezonie tym po raz pierwszy zdarzyło się, że jeden zespół pokonał każdego z rywali w lidze, powtórzyło się to w sezonie 1984/85, również za sprawą Evertonu. The Toffees we wspaniałym stylu zdobyli mistrzostwo, gromadząc na Goodison Park niemal milion widzów.

Kolejno: Alan Ball, Colin Harvey, Howard Kendall

Po raz kolejny jednak kibice byli świadkami upadku wielkiej drużyny. Ekipa ta nie wygrała już nic więcej. Odpadła w Pucharze Mistrzów z teoretycznie dużo słabszym Panathinaikosem i przegrała mimo prowadzenia półfinał FA Cup z Liverpoolem. W grudniu 1971 roku Catterick sprzedał za 220 tysięcy funtów do Arsenalu Alana Ball'a, a następnie sam ze względów zdrowotnych zrezygnował z prowadzenia drużyny. Zastąpił go mistrz Anglii z The Toffees z 1963 roku, Billy Bingham.